Dreifari biðst forláts
Á morgun eða hinn fer ég akandi suður um land til Reykjavíkur. Síðast ók ég þangað í byrjun þessa mánaðar, tvisar sinnum reyndar, og þar áður í mars eða apríl. Þar áður fyrir jól og ein eða tvær ferðir s.l. haust. Fleiri á sumrin.
Frá Stöðvarfirði til Víkur í Mýrdal, mætir maður ekki mörgum bílum en þegar kemur á sléttur Suðurlandsins fjölgar bílunum og oft á tíðum mætir manni óslitin bílaröð á kaflanum frá Selfossi til Reykjavíkur. Kannski vegna þess að ég er oftast á ferðinni suður seinni part föstudags þegar umferðin er mest út úr borginni en það er ekki mergurinn málsins.
Á þessum vegarkafla er manni aldrei rótt, enda er hann blóði drifinn og tvöföldun hans löngu tímabær.
Þegar ég ek norður um land til Akureyrar, er svipaður bílafjöldi á veginum alla leiðina og er héðan og til Víkur. Maður getur stigið út úr bílnum og pissað á miðjan veginn án þess að til manns sjáist, hvað þá að yfir mann verði ekið.
Enda rata ég alltaf heim aftur.
Mér þykir leitt að samgönguráðherra og leiðtogi flokksins míns í þessu kjördæmi hafi ákveðið að gera göng undir hæð norður í landi áður en vegirnir til og frá höfuðborginni okkar allra eru lagaðir og gerðir öruggari.
Vegirnir sem lang flestir nota.
Sorrí.
Athugasemdir (2)
Sammála... ég undirritaður, Norðlendingur og stundum samfylkingingarmaður, segi líka sorrí Ísland!
Ég hef sömu sögu að segja um hina aðkomuna að höfuðborgarsvæðinu. Frá Borgarnesi og alla leið í borgina, og alveg sérstaklega á Kjalarnesi, er manni alls ekki rótt í umferðarþunganum. Það ætti að vera í algerum forgangi að tvöfalda vegina á Selfoss og í Borgarnes og ekki einu sinni minnast á stór verkefni annarsstaðar fyrr en það er búið. Vaðlaheiðargöng eru ágætis hugmynd sem hefðu umtalsverð þægindi í för með sér. Lykilorðið í þessari setningu er þægindi á meðan verkefnin á suðvesturhorninu snúast um öryggi. Ég veit alveg hvað ég kýs fyrir mig og mína. Það er fábjánaháttur af hæstu gráðu að reyna að búa til stríð landsbyggðar og höfuðborgar í þessu samhengi. Ég geri fastlega ráð fyrir því að meðal Norðlendingur noti Vesturlandsveginn oftar á ári en meðal íbúi höfuðborgarsvæðis.
Sem Reykvíkingur sem hefur verið búsettur sl. 3 ár á Egilsstöðum, verð ég að benda á að ég hef aldrei notað Suður- og Vesturlandsveginn eins mikið og eftir að ég flutti úr bænum. Tvöföldunin í átt að höfuðborginni er mun mikilvægari landsbyggðarfólki en borgarbúum. Borgarbúar upplifa 1+1 veginn sem smá umferðarteppu 1-2x á ári, á meðan "dreifararnir" upplifa þetta sem stórhættulegan vegakafla mjög oft á ári. Ég skora á Mr. Möller að breyta forgangsröðuninni, það er alvöru kjördæmapot! Björgvin, þú skilar þessu kannski fyrir félagann ?