Kvótabrask og strandveiðar
Skýrsla Þórðar Más Jónssonar og Finnboga Vikar og þeir kalla "Fiskveiðistjórnunarkerfið: brask á kostnað þjóðarinnar?" er merkilegt plagg og gott. Í henni er að finna skjalfestar upplýsingar um víðtækt svindl en það kemur kannski ekki á óvart; maður vissi sosem af því að svindl ætti sér stað en það sem er merkilegast við skýrlsuna er að Fiskistofa hefur kosið að líta framhjá einstökum greinum reglna og laga eða túlkað þær svindlurunum í hag.
Þeir sýna fram á að fiskveiðistjórnunarkerfið hyglir kvótaeigundum á kostnað þjóðarinnar.
Ég fæ ekki séð eftir hverju stjórnvöld eru að bíða; hvers vegna í ósköpunum er þessu kerfi ekki hent og annað og betra tekið upp?
Það mætti t.d. gera það á sama hátt og með strandveiðarnar, þ.e.a.s. skipta landinu og miðunum upp í svæði og heimila veiðar á tilteknu magni af fiski á hverju svæði og skipta því svo niður eftir mánuðum og tryggja þannig jafnar veiðar allt árið, að svo miklu leyti sem það er hægt.
Svo gott virðist þetta strandveiðifyrirkomulag vera, svo fegnir eru kvótabátaútgerðarmenn frelsinu að þeir losa sig við aflaheimildir til að komast í strandveiðikerfið og því ætti hið sama ekki að gilda um kollega þeirra á stóru skipunum?
Ekki trúi ég öðru en að trillukarkar hafi losað sig varanlega við aflaheimildirnar; varla geta þeir fengið gömlu leyfin sín aftur á kvótanýársdag og byrjað aftur í króka- eða aflamarkskerfinu?
Eða hvað?
Nei, heldurðu það sé nokkur ástæða til að ætla kvótaeigendum að braska aftur og meira á nýja kvótaárinu. Enga trú á því.