Skref tvö
Nýjan seðlabankastjóra strax.
Aumingjans þjóð
Erlendir fjölmiðlamenn eru standandi steinhissa á þögn íslenskra ráðamanna. Hver láir þeim? Á þessum tíma óvissu og taugatitrings, steinhalda þeir kjafti og gefa út loðnar og óljósar yfirlýsingar um grafalvarlegt ástand eða að málin skýrist bráðum.
Hvernig væri nú ef fjölmiðlar settu þeim stólinn fyrir dyrnar og spyrðu eins og norski fréttamaðurinn gerði í gær?
Svo erum við nottlega aumingjar, sjálf þjóðin. Auðvitað eigum við að storma niður í bæ og hafa í frammi óspektir við ráðamenn þar til þeir svara einhverju; þar til þeir segja okkur hvað sé í húfi; hvað kemur til með að falla á þjóðina og hvað skuli gert til að mæta þeim skelli. Hverja skuli rassskella.
Verst er að um leið og einhver bálreiður borgari brýtur rúðu eða kastar eggjum í Alþingishúsið eða Seðlabankann, verður hann skríll í skúmaskotum geðveikrar þjóðarsálar sem heimtar að hann verði læstur inni. Slíkur er óttinn við valdið. Slík er hlutadýrkunin.
En vandamálið er þó í raun einfalt - þjóðina skortir alvöru leiðtoga sem ber virðingu fyrir henni.
Vér bersyndugir skuldarar
Svona rétt í lok þessa dags, þegar ég nenni ekki að bíða lengur eftir fréttum eða niðurstöðu af fundinum í ráðherrabústaðnum, vona ég að ég vakni ekki á morgun við þær fréttir að búið sé að sólunda lífeyrissparnaði mínum til að bjarga brókum bankastrákanna.
Í dag hafa pólitíkusar og fleiri sem mesta ábyrgð bera á ósómanum, sagt að við eigum að snúa bökum saman (klisja) og takast á við þetta erfiða verkefni (klisja) því íslensk þjóð hefur nú séð það svartara (klisja). Virð eigum ekki að leita að sökudólgum, segja sökudólgarnir, en það er andskoti erfitt að halda kjafti, hlýða og vera góður þegar maður sér í fréttum að þeir eru enn að og taka þátt í umræðum um lausn vandans.
Þess vegna vona ég að spariféð mitt verði ekki fengið þessum gleiðbrosandi áhættufíklum til að leika sér með.
Mér þætti hinsvegar ekki vont að vakna við fréttir af nýjum mönnum (manni aðallega) í bankastjórn Seðlabanka Íslands - Þorvaldur Gylfason er minn uppáhaldskandídat fyrir djobbið. Umsókn um inngöngu í Evrópusambandið væri líka góð frétt til að vakna við á morgun.
En það var annað sem ég ætlaði að skrifa um, nefnilega þetta: Sífellt er talað um að sparifjáreigendur þurfi ekki að hafa áhyggjur af innistæðum sínum og er það gott og vel. Við vitum það núna, takk fyrir, og það þarf ekki að segja okkur það einu sinnu enn. Hinsvegar erum það við, bersyndugir skuldarar, sem enginn hefur talað til hugreystandi orðum; ekki nokkur sökudólgur hefur vikið orði að því hvað skuldirnar okkar megi hækka mikið og hratt umfram það sem samið var um, áður en tekið verður í taumana og þær frystar eða hámarkaðar einhversstaðar á viðráðanlegum punkti.
Líklega eru fleiri skuldarar en sparifjáreigendur á Íslandi og við viljum fá að vita þetta: eigum við að fara í gjaldþrot eða stendur til að bjóða okkur í ráðherrabústaðinn og ræða um lausn vandans?
Mér þykir nefnilega nógu slæmt að einhver fjármálastofnun hirði af mér launin mín upp í skuldir, þótt hún fái ekki lífeyrinn minn líka, einkum og sér í lagi á meðan gaurarnir sem kollsigldu efnahag landsins eru enn við stýrið.
Það myndi sökka bigtæm.
Roðinn í austri
Söfnun kreppuvetrarforða er hafin; fyrsti skammtur af krækiberjavíni fer á flöskur í dag.
Hef ekki enn gefið því nafn - hvernig hljómar Vin de Pression?
Hungur og vosbúð
Átti samtal við mann sem heldur því fram að ef á okkur skellur alvöru kreppa; ef allar verstu spár um afdrif hagkerfisins rætast, munum við drepast úr hungri og kulda í vetur.
Þessi maður hélt því fram að í allri alþjóðavæðingunni - öllum þjóðfélagsbreytingunum á undanförnum tveimur áratugum - hefðum við gleymt því hvernig á að sauma föt og framleiða matvæli í einhverju magni. Hann segir að við höfum glatað svo mikilli verkþekkingu á þessum tíma að þegar kreppan skellur á okkur, verði aftur komið árið 1808.
Við getum ekki lengur smíðað okkur áhöld og tæki til að lifa af, segir hann.
Ég held svei mér þá að hann hafi nokkuð til síns máls.
Fáfræði Jóns
Á bloggi sínu í dag, ber Jón Magnússon frjálslyndur saman Ísland, Túrkmenistan og Zimbabwe. Gott og vel.
Lítum framhjá því að hann birtir mynd af einræðisherranum í Zimbawe í líki apa - Jón sér bara heiminn þannig og ekkert við því að gera. En það er kaflinn um Túrkmenistan sem stingur í augu. Þar segir, meðal annars:
"Eyðimerkurlandinu Túrkmenistan er stjórnað af forseta fyrir lífstíð semkallar sig Túrkmenabashi eða eða faðir þjóðarinnar. Hann gaf nýlega útsína þriðju ljóðabók og var útsending rofin og ljóðabókin lesin og húnvar samstundis sett á námskrá skólabarna í landinu."
Jón heldur svo áfram og lýsir stjórnarháttum Túrkmenabashi - í nútíð.
Sorrí Nonni beibí, en maðurinn dó í hitteðfyrra.
Hundaþúfupólitík Fjarðabyggðar
Líklega er bæjarstjórn Fjarðabyggðar heimóttarlegasta apparat á gjörvöllu landinu og þar er iðkuð hundaþúfupólitík. Nýjasta birtingarmynd smárrar heimsmyndar bæjarstjórnarinnar er yfirlýsing fulltrúa hennar á þingi SSA um að tengja beri firðina með jarðgöngum (les: göng milli Seyðisfjarðar, Mjóafjarðar og Norðfjarðar) áður en hugað verði að tengingu upp í Egilsstaði.
Fjarðabyggð treysti sér sumsé ekki til að styðja tillögu Seyðfirðinga um göng milli þeirra og Egilsstaða, nú þegar nokkuð ljóst er orðið að hugmyndir Samganga um göng milli fjarðanna þriggja og Egilsstaða eru of stórar til að geta orðið að veruleika á næstu árum. Seyðfirðingar vilja sumsé tengjast Egilsstöðum með göngum hið snarasta og það sætir undrun að Fjarðabyggð skuli ekki geta stutt þá hugmynd, hafandi Fáskrúðsfjarðargöng og bráðum ný Norðfjarðargöng innan sinna marka.
Þessir fulltrúar Fjarðabyggðar, sem ekki treystu sér til að vera meðmæltir jarðgöngum milli Seyðisfjarðar og Egilsstaða - gera þeir sér ekki grein fyrir því að farþegaferjan Norröna kemur að landi á Seyðsifirði og að þar með er Seyðisfjörður næst stærsta gáttin inn í landið?
Líklegasta skýringin á þessari afstöðu Fjarðabyggðarmanna er það sem ég nefndi í upphafi; heimóttarskapur en í bland við minnimáttarkennd gagnvart Egilssstöðum sem þrátt fyrir verksjmiðjuvæðingu Fjarðabyggðar, er miðpunktur Austurlands.
Önnur sveitarfélög á Austurlandi búa yfir nægilegri víðsýni til að styðja Seyðfirðinga.
Þjóðstjórn
Guðni Ágústsson vældi um helgina eftir þjóðstjórn og nú kemur í ljós að Davíð Oddsson gerði slíkt hið sama.
Nú væri auðvelt að setja saman góða samsæriskenningu þess efnis að íhald og fjós séu að plotta um yfirtöku ríkisins en ég held að sú sé ekki raunin.
Ég held að Guðni og Davíð hafi bara fyrir tilviljun hist einhversstaðar einir, segjum við hlandskálarnar á salerni Seðlabankans til að mála fallegan bakgrunn við þessa hugmynd, og ýmislegt borið á góma.
Þar á meðal þjóðstjórn.
En hverju breytir það þótt allir flokkar verði kallaðir til stjórnarsamstarfs; hvaða fengur er í Guðna, Steingrími og Guðjóni Arnari?
Guðjón Arnar á sér þann draum að árið 2011 sé gengið í garð og hann laus úr úlfagryfjunni, Steingrímur óskar sér þess heitast að árið 1978 sé komið aftur og Guðni upplifir sig sem karakter í Njálu.
Endilega takið þessa gaura í ríkisstjórn; það verður bara skemmtilegt.
1979
Þegar ég var yngri tók ég lífinu sem sjálfsögðum hlut; elli og dauði voru víðs fjarri og ég var meira að segja svo borubrattur að segja við hvern sem heyra vildi að ég myndi aldrei fara inn á elliheimili. Ég reiknaði með að verða dauður fyrir sjötugt enda sá aldur víðsfjarri þegar ég var tvítugur. Þrítugur jafnvel.
Í dag ókum við bræður móður okkar á hjúkrunarheimili. Hún er sjötíu og átta ára og þrotin kröftum og gleði eftir að pabbi dó í vor.
Á leiðinni heim urðu mér á þau mistök að reikna út hvaða ár mamma hefði verið jafngömul og ég er núna.
1979.
Fokk.
Tíu evrur
Tímaritið Herðubreið kostar 10 evrur (með virðisaukaskatti) og er sú verðlagning til merkis um framsýni þeirra sam ritinu standa. Því að nota ónýtan gjaldmiðil eins og krónuna?
Annars er blaðið fínt að vanda. Ég ætla ekki að segja hér hvað mér þykir best í því enda ljótt að gera upp á milli fólks og ég búinn að hrósa Jóni Knúti svo mikið að konunni hans þykir nóg um.
Lestu það. Kostar bara 10 evrur.
